Blog

Corona week 2 & 3 | Wanneer angst plaats maakt voor rust

De huilbuien en angst die ik in de eerste week van de lockdown had, hebben plaats gemaakt voor een gevoel van rust die ik waarschijnlijk maar zelden eerder ervaarde. Rust die ik echt wel eens nodig had, ook al was ik mij op dat moment niet bewust ervan. Het leven bleef maar draaien en ik deed alle moetjes zoals ik die gewoon was om te doen.

De kinderen zijn thuis

En ik denk dat velen onder jullie al weten dat ik echt geniet van de kinderen thuis. We hoeven geen alarm aan te zetten, iedereen kan uitslapen. Geen ochtendrush om iedereen op tijd in school te krijgen. Elke avond ontspannen tv kijken en iedereen gelijk naar bed. Nu het ook paasvakantie is, en de kinderen zelfs geen schoolwerk moeten doen, is het helemaal genieten. En al zeker met het mooie weer.

Boodschappen online doen

Mijn boodschappen blijf ik online bestellen. Al moet ik nu eenmaal per week tot middernacht opblijven omdat de vrije plaatsjes bij Collect & Go er zo doorvliegen! Het ophalen van de boodschappen is trouwens echt ongemakkelijk. Er staan rijen aan te schuiven in de Colruyt en wanneer je snel binnen en buiten wipt om je boodschappen op te halen, dan voel je je wel bekeken. Als ik nog wat tekort heb, haal ik de rest in Delhaize, daar is het echt rustig en voelt het veiliger om nog wat kleinere boodschappen op te halen. Boodschappen doen voelt raar, alles is anders geworden. Veel mensen dragen handschoenen en sommigen dragen zelfs mondmaskers. Een raar zicht… Het hamsteren lijkt wel over, bijna alles is te verkrijgen. Gelukkig maar.

Niets moet, alles mag

Ik had in het begin van de lockdown een hele waslijst aan klusjes opgeschreven. En om eerlijk te zijn: daar kwam nog niet veel van in huis. En das ook gewoon oké, ik verveel me geen minuut en het werk loopt niet weg. Jammergenoeg natuurlijk…

Begrijp me niet verkeerd

Ik kijk elke dag om 11u naar de live persconferentie om alle cijfers op de voet te volgen. Natuurlijk was het beter geweest als we nooit die klote corona hadden moeten meemaken. Dat geen duizenden mensen moesten sterven hieraan. Ik sta er nog elke dag bij stil dat mensen hun geliefden moeten afgeven en dat er vaak niet eens kans is op een afscheid. Ik denk ook aan alle mensen die de maatschappij moeten draaiende houden. Vaak onvoldoende beschermd voor de gevaren die corona met zich meebrengt. Aan het zorgend personeel die nu overuren moet kloppen in omstandigheden die wij ons niet kunnen voorstellen…

Maar piekeren en huilen helpt niemand

De huilbuien die ik had, daar hielp ik niemand mee. Hoe erg het allemaal ook is, we moeten hier allemaal door. Natuurlijk had ik onze barbecue liever met familie gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: we zijn als gezin ook heel graag op onszelf. Wat deze lockdown voor ons (tot nu toe) echt een pak makkelijker maakt. We proberen nu gewoon te ontspannen en te genieten van elkaar en van het zonnetje. En vooral hopen dat we allemaal zo gezond mogelijk hier door geraken.

Ik denk dat week 4 van de lockdown terug zwaarder gaat worden, dat voel ik nu al opkomen… Ik heb zoveel schrik voor een volledige lockdown… En daar zou ik het echt enorm moeilijk mee hebben want ik trek me op aan de wandelingen met onze hond Nina. Maar als het terug weer even slecht gaat, dan hoop ik echt dat het van korte duur zal zijn.

Hopelijk alles in orde met jullie ook?

Vergeet je deze blog niet te pinnen?

Ik ben Stephanie, mama van 2 dochters en een zoontje. Na de geboorte van ons derde kindje hebben we de beslissing genomen dat ik thuis zou blijven voor de kinderen. Op deze blog hou ik alles bij waarin in interesse heb of dingen die ik graag wil delen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.